Bir anne için çocuğu, dünyanın en güzel ve en önemli varlığı, Allahın kendisine bahşettiği en tatlı armağanıdır. Aylar süren sıkıntılar ve dayanılmaz sancılardan sonra doğum yapan bir kadının, yavrusunu kucağına aldığında yaşadığı mutluluğu tarif etmek herhalde mümkün değildir. Doğumdan sonra başlayan ve çok daha uzun süren, çocuğun yetişme dönemi ise anne için pek çok fedakârlığı, uykusuz geceleri ve sayısız endişeleri beraberinde getirir. Ancak hiçbir anne yaşadığı onca sıkıntıya rağmen yavrusunu terketmeyi, ona olan ilgi ve sevgisini azaltmayı hatırına dahi getirmez. Zira Allah Celle, annelere sınırsız bir sevgi ve merhamet vermiştir.

عَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللهُُ عَنْهُ عَنِ النَّبِيِّ صَلّىٰ اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلاَوَةَ اْلإِيَمَانِ: أَنْ يَكُونَ اللهُُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ ِللهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ بَعْدَ أَنْ أَنْقَذَهُ اللهُ مِنْهُ، كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ.

 Enes İbni Mâlik radıyallahu anh’ten rivayet edildiğine göre, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“Üç özellik vardır ki; bunlar kimde bulunursa, o kimse imanın tadına varmıştır:  1-Allah ve Resûlünü her şeyden fazla sevmek. 2-Sevdiğini yalnızca Allah için sevmek. 3-Allah, kendisini küfür bataklığından kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi çirkin ve tehlikeli görmek.”[1]                                                             

                  Efendimizin Doğumu

           Allah Celle’nin ve meleklerin medhettiği[1], Rabbimizin, hayatı üzerine yemin ettiği[2], alemlere rahmet olarak gönderdiği[3], yüce ahlak sahibi[4], içimizden birisi[5], canımızdan daha sevimlisi[6], bizi pek seven, üzerimize titreyen, şefkat ve merhamet dolu Efendimiz[7], uyarıcımız, müjdecimiz[8], en güzel örneğimiz[9], Allah'a davet eden nur yüzlü kandilimiz[10], Ademoğullarının önderi sevgili peygamberimiz Muhammed aleyhisselam, Fil Vakası'ndan 50-55 gün kadar sonra Halil olan dedesi İbrahim’in kurduğu şehirde, Mekke-i Mükerreme’de dünyaya geldi.[11]

      Peygamberimiz pazartesi gecesi sabaha yakın bir saatte yeryüzüne teşrif etti.[12]Arkadaşlarından birisi pazartesi günü oruç tutmanın önemini sorduğunda Allah Rasulü şu cevabı vermiştir: ‘O gün benim doğduğum gün, vahyin bana inmeye başladığı gündür.’[13] 

     Allah Rasulü genel kabule göre Rebiülevvel ayının 12. gecesi doğmuştur. Bununla birlikte Efendimizin doğum tarihini belirlemeye çalışan Mısırlı astronomi âlimi Mahmut Feleki, Peygamberimizin oğlu İbrahimin vefatı günü meydana gelen güneş tutulmasından hareketle 20 Nisan 571 (9 Rebiülevvel) tarihini tesbit etmiş, Muhammed Hamidullah ise Cahiliyye Arapları arasında uygulanmakta olan Nesi Takvimini dikkate alarak 17 Haziran 569 tarihine ulaşmıştır.[14]

            Adı: Abdullah. Cahiliyye döneminde Abdulka’be olan ismini, müslüman olduktan son-ra Rasulullah’ın tavsiyesiyle Abdullah olarak değiştirmişti.

          Yâ Rasûlallah! Öyle çok duâ ettin ki, ondan hiç bir şey ezberleyemedik, dedik. Bunun üzerine:”Bu söylediklerimizin hepsini toplayan duayı size söyleyeyim mi? Şöyle söylersin” dedi:

          Dokuz on günlük tatil veya üç günlük dinlenme…

          Bunlar değil. Başka bir şey bayram…

         Kardeşliğimizi perçinleştirmek için Rabbimiz tarafından bize sunulmuş bir fırsat ve özel ikram…

          Rasulullah (s.a.s) Medine'ye hicret ettiği zaman Medinelilerin eğlenip neşelendiği iki bayramları vardı. Hz.Peygamber(s.a.s) Medinelilere özgü olan, cahiliye izleri taşıyan bu bayramların yerine bütün müslümanların sevinip eğleneceği İslâm'ın iki bayramını onlara haber verdi: "Allahu Teâlâ size, kutladığınız bu iki bayramın yerine, daha hayırlısını, Ramazan bayramı ile Kurban bayramını hediye etti"[1].