Hz. Muhammed

“Allah, şefkat ve merhametinin yüzde birini yeryüzüne indirdi. Varlıklar bu bir parça şefkat sebebiyle birbirine merhamet ederler. Kısrak da ayakları arasında gezinen yavrusunu çiğnememek için ayağını kaldırır ve dikkatle yere basar.”

Efendimiz çocukların ihmalkâr davranışlarında ve hatalarında onlara kızmayı, bağırıp azarlamayı katiyetle tercih etmezdi. O’ndaki hoşgörü ve affın belki hiçbir metotla kıyas edilemeyecek kadar büyük ve olumlu etkisi pek çok örnekte ispat edilmiştir.

“Sen öyle bir din arıyorsun ki sana o dini öğretebilecek bir kimse artık yoktur. Ancak senin geldiğin şehirde çok yakında bir peygamber çıkacaktır ve O, bu vakitler gelmek üzeredir.”

Beni başında taşıyor ama aslında O benim baş tacım. Hediyeye önem verir. Bu yüzden hediye edilen kardeşlerimi de taltif ettiği oluyor lâkin en ziyâde beni seviyor.

Peygamber Efendimizin (sas) İslâm daveti insanlar tarafından kılıç sesleri ile karşılanınca ve Müslümanlar çeşitli işkencelerle yurtlarından ayrılmaya zorlanınca, Yüce Allah tüm inananlara Darü’l Emân olan Medine’nin kapılarını açtı.

Peygamberimizle anlaşma yapmayan Arap kabileleri, Bedir zaferinden sonra Müslümanların bir gün kendi kapılarını da çalabileceğini düşünüp endişelendiler. Bu endişe sonucu meydana gelen gazalardan biri de Gatafan Gazvesidir.

Resûlullah (sav) bir gün hasır üzerinde uyudu. Kalktığı zaman hasır O’nun vücudunda iz bırakmıştı. O kendisine ev eşyası alınmasını teklif edenlere “Benim dünya (rahatlığı) ile işim yok. Dünyada ben bir ağacın altında gölgelenen ve sonra oradan ayrılıp giden bir yolcu gibiyim.” derdi.

Resûlullah (sav) ne son derece uzun ne de son derece kısaydı, O orta boyluydu. Saçları, tam düz olmayıp, biraz kıvrımlıydı. Şişman olmadığı gibi yüzü tamamen yuvarlak da değildi, ve rengi kırmızıya çalan beyazdı.

Allah Rasûlü (sas), halkından farklı yaşamadı. O, saraylar, köşkler yaptırmadı. Kendisine bir görev düştüğünde onu yapar, kendisine bir ayrıcalık tanınmasını istemezdi. Liderlik, başkanlık gibi sıfatların arkasına sığınmazdı.