Kur'an İklimi

, İbrâhim aleyhisselâm, ateşe atılmak üzere iken sadece Allah’tan yardım istemiş, 'Hasbünallâhü ve ni'me'l-vekîl=Bize Allah yeter! O ne güzel koruyucudur’ diye dua etmişti. Binlerce yıl sonra Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâm ve ümmeti de, bu duayı şu ayette zikredilen durumda okuyacaktı.

İsrâiloğullarından, namaz kılıp zekat vermeleri; Peygamberlere inanıp onları desteklemeleri; ayrıca Allah yolunda mallarını güzelce kullanmaları için söz alınmıştı. Ne yazık ki İsrâiloğulları Allah Teâlâ’ya verdikleri sözde durmadılar. Böylece zirveden alınıp zemine çakıldılar ve lânetlendiler.

Kârûn' un konumu; Mekke döneminde Ebu Leheb’i, Medine döneminde ise münafıkların reisi Abdullah b. Ubeyy' i andırır. O, gücün hâkimiyetine inandığı için toplumun ilgisini sürekli olarak gösterişe ve servete çekmeye özen göstermiştir.

Müminler her harfine karşılık on misli sevap olduğu için Kur’an-ı Kerim’i sürekli okurlar. Kur’an’ı bitirenler tekrar bir daha başlarlar. Bu sürekli devam eder. Dünyanın neresinde olursa olsun, hangi ırktan, hangi milletten, hangi kavimden ve kabileden olursa olsun...

Besmele, işleyen medeniyetin kimin adına kurulduğunu ve yürüdüğünü gösterir. O’nun adı ile başlamak ve yapmaktır besmele. O’nun Rahman ve Rahim isminin tecellisini beklemek, O’nun kudretine sığınmak, hem dünya hem de ahiret saadeti elde etmeye çalışmaktır.

Hz. Meryem sessiz… Lâkin kucağında kelime… Ne hacet dile… Dil yükünü bırakmış, yorulmuş taşımaktan. Sözün sahibi, “Kelime”yi ellerine teslim etmiş onun. “Ol” demiş… Gerisini söylemeye ne hacet.

Hayatın dağdağası bizi meşgul etmekte ve bir koşuşturmacadır sürmektedir. Bu, zamanla bir kısır döngü oluşturmakta, bizi günübirlik yaşamaya ve dünyevi kaygılara mahkûm etmektedir. Kıldığımız namazlar, özünden uzaklaşmakta, ibadetlerimiz gitgide alışkanlık boyutuyla devam edip âdet halini almaktadır.

Kur’an’da kendi ismi ile bizzat geçen tek kadın: Hz.Meryem. Allah (cc) onu tüm insanlığa örnek gösterdi.Allah tarafından nadide bir bitki gibi yetiştirilmişti[1]. Allah kendisini cennet nimetleriyle beslemişti.

Davet erleri, dünyanın en meşakkatli yolunun yolcularıdır. Her türlü ezaya sabır gösterebilmeli, mükâfatı yalnızca Allah’tan beklemelilerdir. Bu yolda alay edilmek, işkence görmek, yakınlarını kaybetmek, yurdundan çıkarılmak var. Kaybedecek bir kuru candan başka ne var ki!