mehmet akif ersoy

On dört asır evvel yine bir böyle geceydi Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler Halbuki kaç bin senedir bekleşmedelerdi

Mesafeler gül alırken gönülden / Neden böyle uzaksın ki sen gülden / Boşalt sadağından dikenlerini / Düşün binlerce yıl dağarcığında

Yâ Nebi… / Şu halime bak / Nasıl ki bağrı yanar gün kızınca sahranın, / Benim de ruhumu yaktıkça yaktı hicranın.

Yıllar geçiyor ki, yâ Muhammed, / Aylar bize hep muharrem oldu! / Akşam ne güneşli bir geceydi…/ Eyvah, o da leyl-i mâtem oldu!.

On dört asır evvel yine bir böyle geceydi / Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi / Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler