Nihat Malkoç

Sen geldin ya, ey ramazan!… Gönül sürgünlerimin kutlu durağı oldun. Sığındım sevgine, şefkatine, merhametine. Şeffaflaştı gizli saklı duygularım. Aynalar tuttum yüreğime… Her soluk alıverişinde sis çöktü aynalara. Kuruyan gönül çağlayanları tekrar coşkunca akmaya başladı.

Akıllı müminler yılda bir kez ele geçen bu fırsatı asla kaza etmezler. Bu gecede gül kokulu dualar Rabbin katından yankı bulur.

Hicret tevhit şulesi, tabuları yıkmaktır Zifiri karanlıktan aydınlığa çıkmaktır Hicret iman güneşi, ümidin çerağıdır

Müminler koşup gelmiş Hakk’ın emridir diye / Öksüzler için bayram ne büyük bir hediye!…/ Emre itaat edip saf tutmuş dede-torun / Budur gerçek yüzümüz, tabloya kafa yorun…

O’dur haber veren; gerçekten, sırdan / Okunacak kitap insandır insan!.. / Bilgiler derilmiş nice asırdan / Okunacak kitap insandır insan!..

İnsanlar bu dünyaya şüphesiz ki mal biriktirmek için değil, imtihan edilmek için gönderilmiştir. Mal sevgisi kulun kalbini karartır; kula dünyaya geliş gayesini unutturur. Cömertlik, kararan ve kirlenen kalpleri temizler. Vermekle kişinin malı eksilmez...

Ufuktan doğdu güneş, kalplere huzur doldu Küfrün çukurlarında açan zakkumlar soldu

Sevgi göklere açılan geniş ve nurlu kapıdır. Yüreğinde bu hissi taşıyanlar asumana çıkan kapılardan sorgusuz sualsiz geçerler. Güneş gibi parlar nurdan çehreleri… Yüreğinde sevgiyi başköşeye oturtanlar, ateş denizlerinde mumdan gemiler yüzdürmeye muvaffak olurlar.