Nihal BUDAK

Biz hem asr-ı saadetten hem de tarihimizden biliriz ki; iyiliği emredip kötülüğü men etmek niyetiyle yola çıkıldığında Allah başarıyı nasip etmiştir. Ve iyilik; tıpkı tohumun toprağa düşüp yetişip meyve vermesi gibi gönüllere düşmüş ve yetişmiştir. Bunun için iyi şeyler düşlemek, iyi görmek, bir iyilik ekmek gerek.

Kalbin eylemidir sevmek. Öyle sadece dil ile sarf edilen, afilli sözlerle süslenen ifadelerden ibaret değildir. Kalbin yanması, uğrunda neler yapabileceğini ifade bile edememesidir. Hareketlerine bir ölçü gelmesi, itaat etmeye baş eğmesidir sevmek.

Kalbine hüzün değen, ruhu sıkılıp daralan, kimi zaman dudaklarına tebessüm yayılan, tıpkı bizim gibi etten kemikten… Bizim içimizden kâinatın en kıymetli efendisi… Bize hiç yabancı ve uzak değil; bizim gibi gözünden yaşlar süzülen, arada kaşları çatılan öfkeden… Bizden içimizden biri Allah resulü…

Sure zamana yemin ederek başlamaktadır. Kuran-ı Kerim’de on altı sure bu şekilde yeminle başlar. Allah’ın söze yeminle başlaması, yemin ettiği şeyin öneminden ve bu konuya insanların dikkatini çekmek istemesindendir. Bu yeminler, insanı tefekküre ve tezekküre yönlendirme amacı da taşır.